10 درصد از زندگي، آن چيزي است که براي ما اتفاق مي‌‌افتد

و 90 درصد از زندگي را خود ما با واکنش‌هايمان به امور تعيين مي‌کنيم.

يعني ما واقعا بر 10 درصد از اتفاقاتي که برايمان مي‌افتد هيچ

کنترلي نداريم. ما نمي‌توانيم ماشين در حال سقوطي را از سقوط

کردن بازداريم. هواپيما ممکن است دير برسد و تمام زمان‌بندي‌هاي

ما را بهم بريزد. يک راننده ديگر ممکن است ما را در ترافيک

اسير کند. ما بر اين 10 درصد هيچ کنترلي نداريم. اما، 90 درصد

ديگر، فرق دارند. 90 درصد بقيه را « شما » تعيين مي‌کنيد.

آن هم با عکس‌العمل‌هايتان.

به عنوان مثال؛ شما با خانواده‌تان در حال صرف صبحانه هستيد.

دست دخترتان به فنجان قهوه مي‌‌خورد و فنجان روي لباس کار شما

مي‌ريزد. شما روي اين اتفاق، هيچ کنترلي نداريد. بعد چه اتفاقي مي‌افتد؟

اين، با واکنش شما تعيين مي‌شود. شما فرياد مي‌زنيد. دخترتان را

به خاطر ريختن قهوه، با خشونت سرزنش مي‌‌کنيد. او شروع به گريه

مي‌کند. بعد از سرزنش دختر، رو به همسرتان کرده و او را به خاطر

گذاشتن فنجان نزديک لبه ميز مؤاخذه مي‌کنيد و يک درگيري لفظي پيش

مي‌آيد. با عصبانيت، به طبقه بالا رفته و لباستان را عوض مي‌‌کنيد.

به طبقه پائين برگشته و دخترتان را مي‌‌بينيد که در حاليکه گريه مي‌‌کند،

مشغول تمام کردن صبحانه‌اش است تا براي رفتن به مدرسه حاضر شود.

او از سرويس مدرسه هم جا مي‌‌ماند. همسرتان رفته، چون بايد زودتر سر

کارش مي‌رسيد. شما به سوي ماشين مي‌‌دويد تا سريع‌تر دخترتان را به

مدرسه برسانيد. چون دير شده، با سرعت 70 کيلومتر در ساعت، در جايي

که حداکثر سرعت مجاز، 50 کيلومتر بر ساعت است مي‌‌رانيد. با 15

دقيقه تأخير و پرداخت جريمه، به مدرسه مي‌رسيد. دختر شما، بدون

خداحافظي، پياده شده و به طرف ساختمان مدرسه مي‌‌رود. پس از رسيدن

به محل کار، و با 20 دقيقه تأخير، متوجه مي‌‌شويد که کيفتان را جا

گذاشته‌ايد! امروز بسيار بد شروع شد. اينطور که پيش مي‌رود، به نظر

مي‌‌رسد بدتر و بدتر شود. به هر حال منتظر مي‌‌مانيد تا به خانه برسيد

و به خانه که مي‌‌رسيد، متوجه اشکالي در رابطه همسر و دخترتان با

خود مي‌شويد. چرا؟ به خاطر رفتاري که صبح انجام داديد.

الف) آيا قهوه باعث شد؟

ب) آيا دختر کوچک باعث شد؟

ج) آيا پليس باعث شد؟

د) آيا « شما » باعث شديد؟

درست است! جواب، گزينه « د » است.

شما هيچ کنترلي بر اتفاقي که براي فنجان قهوه افتاد نداشتيد. اما

چگونگي واکنش شما در آن 5 ثانيه باعث پديد آمدن آن روز بد شد.

اين چيزي است که آن روز، مي‌‌توانست و مي‌ بايد اتفاق مي‌افتاد:

قهوه روي لباس شما مي‌‌ريزد. دخترتان بغض مي‌ کند.

شما به ملايمت مي‌گوييد: « اشکالي نداره عزيزم، فقط از اين به

بعد بيشتر دقت کن » سريع، يک حوله برمي‌داريد و به اتاق بالا

مي‌‌رويد، لباستان را عوض مي‌‌‌کنيد. کيفتان را برمي‌‌داريد، مي‌‌رويد

طبقه پائين. از پشت پنجره، دخترتان را مي‌بينيد که سوار سرويس

مدرسه‌اش مي‌‌شود. او برمي‌‌گردد و براي شما دست تکان مي‌دهد.

شما 5 دقيقه زودتر، با سلامي شادمانه به همکاران، از راه مي‌‌رسيد.

تفاوت را احساس مي‌کنيد؟

دو سناريوي متفاوت؛ هر دو با يک شروع و هر کدام، با پاياني متفاوت؛

چرا؟ به خاطر نوع واکنش ما. ما، واقعا بيش از 10 درصد بر چيزي

که در زندگي‌مان اتفاق افتاد، کنترل نداشتيم. 90 درصد بقيه، با

واکنش ما مشخص شده است!!!